Venetië: het Italiaanse sprookje

Venetië wordt vaak de zwevende stad genoemd, en niet voor niets. De stad ligt op een lagune en bestaat uit 118 eilanden die door meer dan 400 bruggen en een netwerk van kanalen met elkaar verbonden zijn. Auto’s vind je hier niet; de enige manieren om je te verplaatsen zijn te voet of per boot. Het indrukwekkende Canal Grande kronkelt met een omgekeerde S-vorm door het centrum en vormt de belangrijkste verkeersader van de stad. Slechts vier bruggen overspannen het Canal Grande. Voor een paar euro steek je het water over met een traghetto, een grote gondel die locals gebruiken. Wie meer tijd heeft, pakt de vaporetto (de waterbus) waarmee je het hele kanaal afvaart. Zo zie je de stad vanaf het water en krijg je meteen een gevoel voor de rijke geschiedenis en architectuur.

Ik neem je graag mee naar het hart van de stad: het San Marcoplein. Hier staat de imposante basiliek en het Dogenpaleis, de voormalige zetel van het Venetiaanse bestuur. Het paleis is een meesterwerk van gotische kunst en bestaat uit drie grote bouwdelen; het oudste deel dateert uit 1340 en ligt aan de kant van het San Marcobekken. Tijdens de renaissance werd aan de kant van het kanaal een nieuwe vleugel gebouwd tussen 1483 en 1565, waarin de vertrekken van de doge en de overheid zijn ondergebracht. In de 15e eeuw werden de vleugels aan de zijde van de Piazzetta verder uitgebreid, en na een brand in 1483 ontwierp Antonio Rizzo de huidige gevel langs het kanaal. Later werden nieuwe gevangeniscellen gebouwd en via een corridor verbonden met het paleis.

Aan de noordzijde van het Dogenpaleis loopt de Brug der Zuchten. Deze overdekte brug uit het begin van de 17e eeuw – ontworpen door Antonio Contino – verbindt de ondervragingskamers en de oude gevangenis met de nieuwe gevangenis aan de overkant. Volgens de legende slaakten gevangenen hier een zucht wanneer ze voor het laatst het licht van de lagune zagen. Tegenwoordig is de brug een romantische fotospot; stelletjes laten zich in een gondel onder de brug varen voor een kusmoment bij zonsondergang.

Naast de grote highlights zijn er overal verborgen steegjes, stille hofjes en kerken te ontdekken. Op social media zie je tegenwoordig veel filmpjes van reizigers die verdwalen in het doolhof van de wijk Cannaregio, genieten van een cappuccino op een terras aan de Giudecca en een sprankelende Spritz drinken bij zonsondergang. Deze plekken geven Venetië een moderne, eigentijdse sfeer zonder de magie van het verleden te verliezen.

Je denkt misschien eerder aan Milaan voor een shoppingtrip, maar Venetië biedt verrassend veel winkelplezier. In de Salizada San Moisè – een smalle, autovrije straat tussen het San Marcoplein en de Ponte San Moisè – vind je luxe Italiaanse merken. Versace, Prada en Miu Miu hebben hier hun boetieks, en je komt er ook speciaalzaken met lederen tassen en juweliers zoals Cartier tegen. Net om de hoek liggen de boetieks rond het San Marcoplein, waar je naast de bekende cafés ook kunt snuffelen in winkeltjes vol Murano‑glas, sieraden, papierwaren en andere ambachtelijke souvenirs. Een bijzondere winkelervaring is T Fondaco dei Tedeschi, een duty‑free warenhuis bij de Rialtobrug. Zelfs als je niets koopt, is het dakterras de moeite waard: vanaf hier kijk je uit over de hele stad en het Canal Grande. Binnen vind je luxe labels zoals Gucci, Versace en Valentino naast juweliers en horlogemerken.

Voor een levendige sfeer ga je naar de Rialtomarkt (Pescaria), vlakbij de Rialtobrug. Deze markt is een van de oudste markten van Italië en bestaat al sinds 1097. Tussen de loggia's vind je talloze viskramen en een fruit- en groentemarkt (Erbaria). Vroeger werden hier niet alleen vis, vlees en kaas verhandeld, maar ook exotische specerijen, goud en zijde. De markt is nog steeds de gastronomische schatkamer van Venetië: je koopt er verse vis uit de lagune, radicchio uit Treviso en groenten van de eilanden Sant’Erasmo en Le Vignole. De neogotische loggia werd in 1907 gebouwd door de architect Domenico Rupolo en de schilder Cesare Laurenti.

Als liefhebber van de Italiaanse keuken zit je in Venetië goed. De ligging aan zee maakt dat veel gerechten gebaseerd zijn op vis en zeevruchten, maar ook groenten spelen een hoofdrol; van artichokken uit Sant’Erasmo tot pompoen, asperges, radicchio, bonen en doperwten. Een klassieker die je niet mag missen is Risi e Bisi. Deze combinatie van rijst en verse doperwten – ergens tussen risotto en soep in – wordt traditioneel in het voorjaar gegeten. Het gerecht hoort romig en zacht te zijn, want naast de peulen gebruik je ook pancetta, boter en Parmigiano Reggiano om het rijk en romig te maken.

Een andere delicatesse is moeche (oftewel moeche fritte) – kleine zachte krabbetjes die slechts een paar uur per jaar zonder pantser rondzwemmen. Lokale vissers, de molecanti, weten precies wanneer de krabben vervellen; ze wassen de krabben, dopen ze in ei en bloem en frituren ze goudbruin. Moeche worden traditioneel geserveerd met een schijfje citroen en polenta. De beste plek om ze te proeven is de Rialtomarkt: koop een portie bij een kraampje en drink er een prosecco bij, zoals de locals doen.

Naast deze specialiteiten kun je in bacari (Venetiaanse wijnbars) genieten van cicchetti – kleine hapjes zoals gemarineerde sardientjes (sarde in saor), polpettes en tramezzini. Deze hapjes zijn populair op sociale media; reizigers delen filmpjes van hun cicchetti‑tochten waarbij ze van bar naar bar hoppen. Wie zoet afsluit, kiest voor huisgemaakte tiramisu of frittelle (Venetiaanse beignets).